Persoonlijk – één jaar na de verloving

Afgelopen maandag was het alweer 1 jaar geleden dat mijn lieve man mij ten huwelijk vroeg! Te bizar voor woorden hoe snel dat jaar is gegaan. Om te beseffen hoeveel er allemaal is veranderd dat jaar, sta ik er eventjes heel bewust bij stil en ik neem jullie mee.

één jaar na de verloving

Tijdens de Toppers twee weken geleden kwam het besef ineens. Vorig jaar stond ik ook bij de Toppers op 29 mei en wist nog van niets. Ja ik wist dat het wel in de planning lag dat mijn vriend mij ten huwelijk zou vragen, maar de dag na de toppers was wel één van de laatste momenten in mijn leven dat ik dat had verwacht. Dit jaar stond ik bij de Toppers inclusief verlovings- en trouwring! Nu zou ik niet naar huis gaan in Rijswijk, maar terug naar mijn huis in Hilversum, waar ik gewoon weer bij mijn man in bed zou kruipen. Onwerkelijk.

De 9 maanden voor het huwelijk waren enorm druk. Regelmatig ontpopte ik mij tot bridezilla, had daarbij drie banen en waren druk bezig met de bruiloft en het opknappen van het huis. Het was meer werk dan we ons hadden voorgesteld van te voren. Maar uiteindelijk was alles ruim op tijd geregeld en hadden we een prachtige dag.

En dan heb je ineens verantwoordelijkheden die je nooit had. Eerlijk is eerlijk, ik kookte thuis wel eens en deed wel eens de was, maar een heel huishouden runnen is wel echt wat anders. Maar gelukkig zijn daar de hulplijnen ‘mama’ en ‘google’ altijd binnen handbereik. En ik moet zeggen: ik ben af en toe best trots op mezelf. Mijn man is nog niet ondervoed, ik kook bijna elke dag, het huis is nog niet afgebrand en de ongediertebestrijding hoeft nog niet uit te rukken.

Dus zijn we nu bijna drie en een halve maand getrouwd en zijn redelijk gesetteld in ons huisje en onze nieuwe woonplaats. Maar onze verlovingsdatum staat niet voor niks in onze ring, dus vond ik het wel leuk om iets kleins te doen. Dus besloot ik extra lekker te koken en af te sluiten met een heerlijk toetje. Dit idee kwam vrij laat opzetten, dus om half 4 rende ik nog even snel naar de supermarkt om de spullen te kopen. Als een gek gooide ik het toetje in elkaar zodat die nog minstens 2 uur in de koelkast kon opstijven. Toen moest ik nog aan het avondeten beginnen, dus belde ik manlief nog even op of hij niet nog even langs de supermarkt kon gaan om pindasaus te halen. Zo had ik nog net iets meer tijd.

En daar was dan mijn aardbeien tiramisu!
Aardbeien tiramisu

Maar de feestvreugde was al snel over, want we moesten sporten! Ja ja je leest het goed, we gaan er weer helemaal voor. 3 keer in de week staan wij in de sportschool. Zo maken we de overheerlijke toetjes weer een beetje goed.

 

Tot snel maar weer!

 

Liefs, 

 

Linda

 

 

 

Related posts:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *